Gemeente Berichten

Gemeenteberichten is het informatieblad van onze gemeente, dat 6 keer per jaar verschijnt. Het is een periodiek met alle belangrijke informatie over kerkdiensten, gemeente-avonden, lezingen e.d. Daarnaast worden ook belangrijke activiteiten vermeld van landelijke- en regionale aard. Voor een proefnummer of inlichtingen kunt u contact opnemen met het secretariaat.
Een abonnement kost € 12.50 per jaar.

TER OVERDENKING uit het laatste nummer:

In vroeger tijden leefde er in Rusland een groep christenen die het volgende gebruik had:
In de paasviering riep de voorganger drie mannen bij zich. Hij stuurde ze naar buiten om de Messias te halen. Ze moesten kijken of hij er al aan kwam en hem dan naar binnen brengen. Ondertussen ging de dienst verder.
Na een tijdje kwamen de mannen weer terug.
De voorganger hield op met de liturgie en vroeg de mannen of ze de Messias tegengekomen waren. Nee, ze hadden hem niet gezien. Ze hadden in de buurt goed rondgekeken, maar hij was zoals gewoonlijk nergens te vinden.
Daarop zei de voorganger: “Dan doen we het ook dit jaar weer met de paasverhalen en de paasliturgie.’
Pasen is een moeilijk feest. We weten dat het een belangrijk feest is, maar het is lastig om er iets zinnigs over te zeggen. We hebben eigenlijk alleen maar verhalen. Die kunnen we vertellen en dan maar hopen dat er ergens in ons iets wordt aangeraakt.
Om te beginnen dat oeroude verhaal van het Joodse volk dat een bevrijding meemaakt uit slavenland, een tocht door de woestijn onderneemt, door de Schelfzee trekt, een barre tocht van veertig jaren. Er was alleen maar oud brood, maar God ging met hen mee.
Veel verhalen kennen wij over die lastige timmermanszoon. Hij had het over het Koninkrijk van God, over licht dat ons aanvuurt, menswaardig leven en vooral over barmhartigheid. IJzersterke verhalen zijn het.
En daar is dan dat onuitstaanbare verhaal over dat lege graf. Niet te begrijpen, niet uit te leggen. Wel dood, niet dood, hoe zit het nu? Wat moeten wij ermee? Hebben ze hem echt gezien of was het verbeelding? Wat een verhaal. Is het de kern van ons geloof of is het voedsel voor zwervers? Wij mogen het zeggen.
Als er alleen maar verhalen zijn, valt er niet zoveel uit te leggen, er wordt ons niet gevraagd om ze te snappen. We kunnen ze zo goed mogelijk vertellen, de kaarsen aansteken, het brood delen en tevreden zijn. Eindeloos lang kunnen we dit blijven doen.
De dood slaat elke dag toe. De dood van ziekte en oorlog, van vernedering en hebzucht, de dood van de moedeloosheid en het egoïsme, de dood van blijf maar zitten in je graf en zoek het maar uit verder. Terwijl de paasverhalen gaan over het leven. Over opstaan en verdergaan.
Waar naartoe? God zal het weten, als we maar niet blijven zitten, niet slikken en stikken, maar verdergaan, misschien wel de woestijn in, als het kan door elkaar te vergeven, samen vol te houden en te blijven geloven, elkaar te bemoedigen en elkaar tot dienst te zijn.
Waarom?
Er is geen wet die het ons oplegt. Er is geen sluitende reden. Er zijn alleen maar verhalen, er zijn liederen over licht en brood, er zijn mensen die warmte en liefde uitstralen. Daarom.
En om die reden zijn er mensen die geloven, die er wat voor over hebben om anderen gelukkig te maken, die opstaan en verdergaan, die verlangen naar dat Rijk van God, dat land van menswaardig bestaan, die het volhouden alleen al om dat kleine vlammetje op die dikke kaars. Want dat licht van Pasen maakt alles duidelijk. Wat niet lijkt te kunnen, wat niet te begrijpen is, gebeurt toch.
Pasen is erop vertrouwen dat we op de goede weg zijn, dat God’s Rijk hier en nu gebeurt, als we er oog voor hebben.
Een verhaal, een kleine vlam. Meer is het niet. Is het genoeg om van te leven of is het een lege huls? Wij mogen het zeggen. Er is een leeg graf, een steen die weggerold is en verbaasde blikken. ‘Hij zag het lege graf en hij geloofde.’ Dat staat er (Joh. 20:8).
Daar moeten wij het mee doen.
Dat het genoeg moge zijn.

Maya Walburg, freelance voorganger